Leven is de enige manier
om met bladeren begroeid te raken,
op het zand naar adem te happen,
op vleugels proberen te vliegen [...]
Wisława Szymborska (‘Notitie’ in Einde en Begin, pag 346)
‘s Winters ben ik een pantoffeldiertje dat voor de kachel zit, maar als het weer opknapt, dan ik doe ik dat
ook. Dat was vorige week, maar er ging toch iets grondig mis door het debat met puntje-puntje (ik noem
geen namen). Dikke stapelwolken pakten zich binnen- en buitenskamers samen, er woei een koude wind,
er viel sneeuw, er viel hagel, maar puntje-puntje had niet het gevoel dat dit met hem te maken had en
bleef zitten waar die zat.
Is er dan geen enkel lichtpuntje? Ik zou het haast vergeten, maar vorige week zag ik een boomblauwtje in
de tuin. Ik kan me niet herinneren ooit zo vroeg in het seizoen wel eens een boomblauwtje gezien te
hebben, maar op de site van de Vlinderstichting lees ik dat het de normaalste zaak van de wereld is. Vanaf
einde maart kruipen ze uit hun pop en verlenen de wereld meer gratie.
Al is het normaal, ik was toch behoorlijk in mijn sas, temeer daar dit boomblauwtje langdurig aan een
frisgroen blaadje van de klimhortensia sabbelde en ik er rustig foto’s van kon maken.
Het boomblauwtje is echt een prima medicijn tegen sikkeneurigheid. Er valt niets dan goeds over te
zeggen. Het brengt geen schade toe aan de natuur, soortgenoten of andere beestjes. De knabbelschade
die de rupsen aanbrengen -die overigens geen blaadjes maar bloemetjes eten- is kleinschalig. Geen
plaagsoort dus, en zonder jeukend vachtje. Ze leven in goede verstandhouding met de mieren, die de
zoetigheid aflikken die de rupsen uitplassen (de zoete plas komt door die bloemetjes), en als wederdienst
de rupsen beschermen tegen roofinsecten. En, heel belangrijk voor het humeur is het feit dat het heel
goed gaat met de boomblauwtjes, niet alleen in Nederland, maar wereldwijd, van Japan tot Noord-
Amerika en van Scandinavië tot het noorden van Afrika. Ik hoef me geen zorgen over ze te maken.
April 2021
